Wacław Bębnowski

Polski rzeźbiarz i ceramik, członek „szkoły monachijskiej“. Od roku 1888 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Izydora Jabłońskiego (1865-1905) i Alfreda Dauna (1854-1922). W 1893 roku rozpoczął studia w Klasie Rzeźbiarskiej na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Monachium; studiował u Wilhelma von Rümanna (1850-1906). Ponadto studiował także na Académie Colarossi w Paryżu pod kierownictwem Françoisa-Laurenta Rolarda (1842-1912). Od około 1897 roku prowadził własną pracownię ceramiki, w której tworzył dekoracyjne rzeźby i naczynia. W 1903 roku, sugerując się propozycją Leona Wodzińskiego, znajomego jeszcze z czasów paryskich, założył w jego majątku Służewo na Kujawach warsztat, w którym tworzył na zlecenie chrzcielnice, ozdoby figuralne na ambony i drogi krzyżowe z terakoty do okolicznych kościołów. W 1905 roku kupił od Wodzińskiego dom w Aleksandrowie Kujawskim, w okolicach którego występowały złoża gliny. Dawał lekcje rysunku w szkołach miejskich i we własnej pracowni. Z sukcesem sprzedawał swoje prace, głównie rzeźby i ozdobne naczynia, w kraju i zagranicą. – Twórczość artysty przez cały czas znajdowała się przede wszystkim pod wpływem secesji i symbolizmu. Zafascynowany przyrodą rzeźbi figurki zwierząt, dzbany i misy z motywami roślinnymi, fascynował go też świat mitologii Dalekiego Wschodu. Swoje prace wykonywał głównie w terakocie, stosując jednocześnie opracowaną przez siebie technikę patynowania. Jego prace znajdują się w Muzeach Narodowych w Poznaniu i Warszawie oraz w Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku.