Hanna Żuławska

Malarka, ceramik i pedagog. Hanna, a właściwie Anna Klementyna Żuławska, córka Wandy z domu Punch i Józefa Jasińskiego, urodziła się w rodzinie z tradycjami inteligenckimi i artystycznymi.

W latach 1930-1934 studiowała w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, miedzy innym w pracowniach profesorów Felicjana Szczęsnego Kowarskiego, Leonarda Pękalskiego oraz Tadeusza Pruszkowskiego. Podczas studiów poznała swojego przyszłego męża Jacka Żuławskiego. W listopadzie 1933 roku razem z nim uczestniczyła w swej pierwszej wystawie zbiorowej w Instytucie Propagandy Sztuki. W latach studenckich Hanna Żuławska przeżywała okres fascynacji twórczością członków Komitetu Paryskiego i Pierre’a Bonnarda oraz Paula Cezanne’a, co zaowocowało wyjazdem pary artystów na stypendium do Paryża w 1935 roku. W Paryżu artystka pobierała nauki w pracowni malarskiej Józefa Pankiewicza, malowała widoki miasta, zwiedzała muzea i prowadziła ożywione życie towarzyskie. W maju 1938 roku w prestiżowej paryskiej galerii Bernheim Jeune (znanej z wystaw Bonnarda, Cezanne’a, van Gogha, Chagalla czy Pankiewicza) przy Avenue Matignon odbyła się wystawa pod nazwą „Exposition de six peintres polonaise”. Prezentowała ona dorobek Żuławskich i kilku innych malarzy (m. in. Krystyny Łady i Juliusza Studnickiego). Artystka z niewielkimi przerwami przebywała w Paryżu do 1938 roku.

Po powrocie do kraju Żuławska podjęła pracę nauczycielki rysunku w gimnazjum krawieckim w Gdyni, nawiązując jednocześnie kontakty ze środowiskiem artystycznym tego miasta. W 1938 wstąpiła do gdyńskiego oddziału Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków i czynnie uczestniczyła w jego wystawach aż do wybuchu II wojny światowej. W czasie okupacji hitlerowskiej przebywała w Warszawie; w listopadzie 1944 artystka przyjechała do Łańcuchowa pod Lublinem, gdzie zatrzymała się w domu twórczym razem z m. in. Józefą Wnukową i Stanisławem Teisseyre.

Jesienią 1945 roku Hanna i Jacek Żuławscy, Juliusz Studnicki, Krystyna Łada-Studnicka, Janusz Strzałecki oraz Józefa i Marian Wnukowie powołali w Sopocie Państwowy Instytut Sztuk Plastycznych. Z końcem roku zmieniono nazwę uczelni na Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Hanna Żuławska, posiadająca od 1938 r. jedynie absolutorium warszawskiej uczelni, zatrudniona została na Uczelni w charakterze starszego asystenta, a następnie adiunkta. Początkowo pracowała w pracowni rysunku ogólnego, później w pracowni malarstwa prof. Janusza Strzałeckiego.

W 1947 Rada Wydziału Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na wniosek Komisji Egzaminacyjnej przyznała artystce 18 października dyplom ASP w Warszawie ze specjalnością „malarstwo”. Dyplom został obroniony w pracowni prof. Kowarskiego. W PWSSP w Sopocie zajęła się utworzeniem pracowni specjalistycznej ceramiki, w której prowadziła zajęcia dla studentów III, IV i V roku Wydziału Malarstwa i Rzeźby. W latach 1964-1966 Hanna Żuławska pełniła funkcję dziekana Wydziału Rzeźby na gdańskiej PWSSP, równocześnie kierując Katedrą Ceramiki Artystycznej. Od 1971 r. przez sześć lat prowadziła pracownię ceramiki artystycznej na Wydziale Malarstwa i Rzeźby.

W 1973 roku Rada Państwa przyznała jej za całokształt działań artystycznych Krzyż Zasługi. Od 30 września 1978, na własny wniosek, artystka przeszła na emeryturę kończąc pracę wykładowcy w gdańskiej PWSSP i przeprowadziła się na stałe do Warszawy.
Pochowana została na Cmentarzu Powązkowskim.

Brała udział w wielu wystawach krajowych i zagranicznych, zbiorowych i indywidualnych.

WYSTAWY PO ŚMIERCI:

2013 – Sopocki Dom Aukcyjny, malarstwo i ceramika „Hanna i Jacek Żuławscy”

2016 – Muzeum Sopotu, zbiorcza wystawa sztuki i pamiątek po artystce „Hanna Żuławska. Twórcy i założyciele Szkoły Sopockiej

2021- Bydgoskie Centrum Sztuki- malarstwo i rzeźba ze zbiorów Ewy Żuławskiej- Bogackiej